| 個人檔案[[ [ g u m z l a n d ] ]...相片部落格清單 | 說明 |
|
[[ [ g u m z l a n d ] ]]s p a c e ค น บ้ า ! ! 12月4日 ผู้(หญิง)ให้บริการ-1- อาชีพอย่างเรา ยังไง..มันก็ขึ้นชื่อว่า "อาชีพให้บริการ" ไม่ใช่เหรอ? ต่อให้มี prefix นำหน้าชื่อว่า "หมอ" หรือจะมียศยาวยืดแค่ไหน เป็น suffix ตามหลังตำแหน่ง ยังไง ..เราก็ยังเป็น "ผู้ให้บริการ" อยู่ดี ไม่ใช่เหรอ? ผู้ให้บริการ ..ยังไง๊ยังไงมันก็มีหน้าที่ให้บริการอยู่วันยังค่ำ แล้วทำไม ..ผู้ให้บริการถึงไม่ทำตามหน้าที่ของตัวเอง? ทีตำแหน่งของตัวเอง ..ระลึกถึงอยู่ได้ทุกลมหายใจ แต่หน้าที่ของตัวเอง ..กลับทำเป็นไม่รู้จัก ลำดับความสำคัญไม่ได้ ทำเป็นทองไม่รู้ร้อนหน้าตาเฉย คำว่า "หน้าที่" มันสะกดยากกว่าคำว่า "ตำแหน่ง" มากมายนักรึไง? ถ้าคุณไม่มีหน้าที่ แล้วคุณจะมีตำแหน่งมาแขวนคอมั้ย? ถ้าคุณไม่ทำตามหน้าที่ แล้วคุณจะกล้าภูมิใจกับตำแหน่งของคุณได้ยังไง? -2- คำว่า "หมอ" ไม่ใช่ว่าใครก็เป็นได้ ต้องคนเรียนเก่งถึงจะเป็นได้ ..ใครๆ ส่วนใหญ่คิดอย่างงั้นใช่มั้ย? ไม่จริง! สำหรับ คนเรียนเก่งที่ไม่มีหัวใจ ..มันก็เป็นได้แค่ คนที่รักษาคนไข้ได้ เท่านั้นแหละ ต่อให้ prefix หรือ suffix สุดอลังการแค่ไหน ..ก็เป็นได้แค่ "ตัวปลอม" สิ่งสำคัญของคนที่จะเป็นหมอ มันก็แค่ต้องมี "หัวใจของหมอ" ..แค่นั้นเอง ถ้าคุณทนนั่งเฉยๆ ถ้าคุณมัวนั่งเม้าท์กะคนที่ผ่านไปผ่านมา ถ้าคุณยังทำงานอย่างอื่นบังหน้า (ที่เดี๋ยวค่อยกลับมาทำก็ได้) ถ้าคุณกล้าที่จะเดินออกจากห้องอย่างไม่รู้สึกอะไร หรือทำอะไรก็ตามที่เป็นการไร้สาระ และแสดงให้เห็นถึงการแยกแยะผิดชอบชั่วดีไม่ได้ ในขณะที่มีคนไข้นั่งรอคุณอยู่ ..แม้จะมีเพียงแค่คนเดียว นั่นแสดงว่้าคุณไม่มีสิทธิ์ใช้คำว่า "หมอ" นำหน้าชื่อคุณอีกต่อไป !! -3- ที่พ่นๆ มา่ มันก็เป็นแค่ความคิด-ความรู้สึกของเรา ก็ไม่รู้ว่ามันถูกหรือมันผิด หรือมีใครคิดเหมือนเราบ้าง หรือเราประหลาดไปคนเดียว แต่ไอ้เรื่องพวกนี้ ..มันเป็นความไม่เข้าใจที่อยู่กับเรามานาน นานพอๆ กะอายุการทำงานของเราเลยก็ว่าได้ อารมณ์เบื่อ-เซ็งน่ะเราพอเข้าใจ เหนื่อยก็พักบ้างอะไรบ้างก็ได้ ..หรือหนีไปเที่ยวไกลๆ ให้มันรู้แล้วรู้แรดมันไปซะเลย แต่โหมด routine นี่ ..มันไม่ไหวจะเคลียร์อ่ะ แค่อยากบอกว่า.. ถ้าวันไหนรู้สึกไม่อยากทำงาน ก็ลาไปเลย ..พักผ่อนซะ เราเข้าใจ แต่อย่ามาที่ทำงาน ..แล้วไม่ทำงาน มัน toxic ต่อสายตาและจิตใจของคนที่เค้าตั้งใจทำงาน ..มากเกินไป ถึงเราจะถือคติ "ทำหน้าที่ของเราให้ดีก็พอ" ..อย่างอื่นไม่สน แต่ยังไงเราก็ยังเป็นปุถุชนคนธรรมดา ..ยังวางเฉยไม่ได้ขนาดนั้น ก็อดจะขุ่นเคืองใจเป็นพักๆ ไม่ได้ เราเองก็ไม่ใช่คนดีอะไรมากมาย แต่เราแค่ทนเห็นคนไข้นั่งรอ (ในขณะที่เราทำเรื่องไร้สาระอยู่) ไม่ได้ มันรู้สึกร้อนรน กระวนกระวาย รู้สึกผิดอยู่ในใจอย่างบอกไม่ถูก ไอ้การที่ต้องทำคนไข้คนแล้วคนเล่า ..มันก็ไม่ได้มากมาย หรือลำบากเกินไปสำหรับชีวิตเรา แค่เราไม่เข้าใจจริงๆ ว่าคนที่เค้าทำแบบนี้ ..เค้ารู้สึกยังไงตอนที่ปล่อยให้คนไข้นั่งรอ~~ และเราแค่คิดไม่ออกจริงๆ ว่า ..เราจะเรียกคนประเภทนี้ว่า "คนดี" ไ่ด้ยังไง? 11月29日 ประเทศไทยรวมเลือดเนื้อชาติเชื้อไทยและแล้ว.. วันนี้ก็ถึงคิวของชาวอำนาจเจริญ ที่จะต้องไปร้องเพลงชาติเป็นลำดับที่ 71!! ถึงแม้ว่าเราจะยังรู้สึกลุกลี้ลุกลน อ่านหนังสือไม่ทัน แต่ก็ยังสู้อุตส่าห์ลงชื่อไปร่วม "ร้องเพลงชาติ" กะเค้าซะหน่อย อย่าให้เสียลาย เด็ก(เคยสมัคร)AF (เปล่าหรอก ..จริงๆ เห็นไม่ค่อยมีคนลงชื่อ) เห็นว่าต้องไปรอตั้งแต่บ่าย 3-4 มั้ง มาคิดๆ ดู ..บางทีก็แอบขี้เกียจไป หนังสือหนังหายิ่งอ่านไม่ค่อยทันอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าลงชื่อไปแล้ว ..ถ้าไม่ไปเดี๋ยวจะผิดสัญญากะประเทศชาติ ..แย่เลย เอาเถอะ .. เพราะถึงเราไม่ใช่คนอำนาจฯ แต่เราก็เป็นคนไทยนะเว้ย!! จะว่าไป ตั้งแต่เรียนจบ ก็ไม่ได้ร้องเพลงชาติดังๆ มานานแล้ว ยังไงวันนี้ทุกคนอย่าลืมติดตาม ดูซิว่า ..เพลงชาติจากอำนาจเจริญจะเพราะขนาดไหน 11月22日 อยากทำข้อสอบได้อ่ะ ..ตัดสินใจจะมาสอบเอาป่านนี้ รู้ตัวอยู่ว่าช้าเกินไปซักหน่อย .. ก็คิดว่าจะลองพยายามอ่านหนังสือให้ได้อีกซักครั้ง หลังจากตอนเอ็นทรานซ์ .. หมูไฟมอดๆ จะลองลงสนามซักตั้ง ถ้าสอบติดก็คงดีใจ ^__^ แต่ถ้าสอบไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ..ปีหน้าเอาใหม่ (แต่เนิ่นๆ) แต่ปัญหาก็คือ.. "เราอยากทำข้อสอบได้ว่ะ" ไม่อยากเป็นเหมือนตอนอยู่ทันตะ แบบตอบข้อนึง เว้น 2 ข้อ ..อะไรอย่างงั้นอีกแล้ว ก็อุตส่าห์ลงทุนกลับมาอ่านหนังสือ ก็อยากจะทำข้อสอบให้มันได้ ทำได้ ก็คือรู้สึกว่าทำได้ มีอะไรให้ตอบในข้อสอบทุกข้อ โดยไม่รู้สึกว่ามั่วก็พอ ไม่ใช่ว่า กรูรู้ๆ ว่ามันอยู่หน้านี้ ตรงนี้ แต่จำรายละเอียดไม่ได้ เลยได้แต่ปล่อยให้พื้นที่สีขาวยึดครองกระดาษส่วนนั้นต่อไป โดยปรา่ศจากมลทินจากหมึกปากกา ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้นอีก .. อยากทำข้อสอบให้ได้อีกซักครั้งในชีวิต "ทำได้" แต่อาจจะสอบไม่ได้ ..อันนี้ไม่ว่ากัน อยากกลับมารู้สึกภูมิใจในตัวเอง (เรื่องนี้) อีกซักครั้ง ..จะทำได้มั้ยเนี่ย?? อันที่จริง มันก็เลยทำให้เรารู้สึก"เครียดเล็กน้้อยถึงปานกลาง" ก็ไม่ได้อะไรมากมายนักหรอก แค่ส่งผลต่อสมาธิในการอ่านหนังสืออย่างมาก จนต้องมานั่งพิมพ์สเปซแค่นั้นเอ๊งงงงง -"- เราต้องควบคุมตัวเองให้ได้ เราต้องควบคุมตัวเองให้ได้ เราต้องควบคุมตัวเองให้ได้.. ฮึ่มๆ ปล. อากาศหนา่วมาก ..เป็นอุปสรรคต่อการอ่านหนังสืออย่างแรง (มือชา จับปากกาไม่ได้แล้ว..) ลป. จำไว้ว่่า ..ข้าวหน้าหมูซีอิ๊ว ของ 7-11 มีหมู (size 2.5x3 cm) อยู่ 6 ชิ้นไม่เกินนี้ ..ใครอย่าได้หลวมตัวไปซื้อกินโดยเด็ดขาด (แม้มันจะลดราคาก็ตาม) ช่วง ... ตอบจดหมายแฟนเพลง กระต่าย ฟังก์ชั่นใหม่ก็คือ อี วินโด้ไล้ฟ์ไร้ท์เต้อ (ที่มันมากะ msn เวอร์ชั่นใหม่ไง) คาดหวังว่าจะไม่ได้ต้องพิมพ์ไป ออนไลน์ไป ..แบบว่าเผื่อเนทด๋อยอีที่พิมพ์มาจะไ้ด้ไม่หาย เมย์ เรายังไม่ตาย และ "น้องของเรา" ก็ยังไม่ตายด้วย ..หึหึ 11月2日 ลายมือที่งดงาม-1-
"โอ๊ย! อย่าเพิ่งเขียนๆ"
เสียงหนึ่งดังขึ้นขัดจังหวะ
พี่ ล ที่กำลังจรดปากกาลงไปบนตู้บานเลื่อนทึบที่ตั้งอยู่หลังห้อง เป็นอันชะงักกึก "เอาเลขครุภัณฑ์มา เดี๋ยวพี่จดไว้ก่อน ..เดี๋ยวพี่ไปคุยกะคนรับผิดชอบเอง"
พี่ ว เจ้าของเสียงคนเดิมพูดกับพี่ ล ก่อนจะหันมาพูดกับเราต่อว่า
"เนี่ย! พวกเลขครุภัณฑ์อะไรเนี่ย ..ทำไมเค้าไม่ print ออกมาให้มันเป็นระบบ แล้วแปะเอา ให้ ล มันมาเดินเขียนอยู่ได้ ..ถึงมันจะลายมือสวย แต่ดูยังไงมันก็ไม่เรียบร้อยอยู่ดี" เรานั่งฟังอยู่นาน ..ก็แอบเห็นด้วยในใจอยู่เหมือนกัน
ตู้ โต๊ะ เก้าอี้ ซื้อมาใหม่ๆ ..ไม่เกิน 1 อาทิตย์ ก็ต้องมีแถบตัวเลขสีดำเป็นแนวยาวพาดผ่าน พร้อมลงวันที่เรียบร้อย
มันเป็นระเบียบบังคับที่ต้องระบุเลข ..ก็เข้าใจอยู่ แต่ทำให้มันเรียบร้อยกว่านี้ไม่ได้เหรอ??
วันไหนพี่ ล อารมณ์ดี ก็ดีไป ..เหล่าตัวเลขก็จะเข้าแถวกันเป็นระเบียบ
แต่ถ้าวันไหนพี่ ล อารมณ์ร้อน ตัวเลขมิโย้ไปเย้มา จนแทบจะหลุดออกมานอกโต๊ะเลยรึ -"- -2- หลายวันถัดมา
เราได้รับแต่งตั้งให้เป็นกรรมการตรวจสอบครุภัณฑ์
ประมาณว่า ไปดูว่ามีของจริง? ครบตามจำนวน? มีเลขครุภัณฑ์มั้ย? แล้วระบุไว้ตรงกับข้อมูลในมือเรารึเปล่า? อะไรประมาณนี้ เดินตรวจห้องนู้นออกห้องนี้
"พี่! เครื่องบลาๆๆ อยู่ไหน" พี่เจ้าของห้องก็กุลีกุจอพาไปดู "เอ้อพี่! อันนี้ไม่มีเลขครุภัณฑ์นี่นา"
"อ๋อ ห้องพี่เพิ่งซื้อมาใหม่น่ะ" ว่าแล้วเราก็ติ๊กลงไปในช่องเครื่องบลาๆๆ ว่ายังไม่ได้ลงเลขครุภัณฑ์ ห้องแล้วห้องเล่า ..ฝ่ายแล้วฝ่ายเล่า ..
-3- จนมาถึงห้องหนึ่ง
"พี่! เครื่องบลาๆๆ อยู่ไหน" พี่เจ้าของห้องก็กุลีกุจอพาไปดู "เอ้อพี่! อันนี้ไม่มีเลขครุภัณฑ์นี่นา" ..ประโยคเดิมๆ
"รอแป๊บนึงนะ" แล้วพี่เจ้าของห้องหายไปซักพัก ก็กลับมาพร้อมปากกา permanent ในมือ
"ไหน! เลขอะไร ..บอกมา!!" แล้วพี่เจ้าของห้องก็กระตือรือล้นจรดปากกาบรรจงเขียนเลขครุภัณฑ์ลงไปบนเครื่องบลาๆๆ ของตัวเอง ตามตัวเลขที่เราบอก
เครื่องแล้วเครื่องเล่า ..
: : ลายมือกลมๆ ขยุกขยุย โย้ซ้ายเย้ขวา พาดผ่านครุภัณฑ์เต็มไปหมด
ถ้าพี่ ว มาเห็น มีหวังโดนสวดเละแน่ๆ แต่ช่างเถอะ ~~
ไม่รู้ว่าวันนี้เราเป็นอะไร แต่ในสายตาเรา ..เรารู้สึกว่าไอ้เจ้าตัวเลขเบี้ยวๆ พวกนี้ มันสวยซะจริงๆ ^____^ โฮะๆ |
|||
|
|